#Calum cz.3

-Jak byłem mały miałem psa. A ty?-zapytał patrząc na mnie,po chwili ja podniosłam na niego wzrok.

-Ja też. Ale zdechł.-powiedziałam uśmiechając się sztucznie.-I ja też za chwilę zdechnę jak mnie stąd nie wypuścicie.-spojrzałam na drzwi.

-Założę się,że przeżyjesz.-powiedział Ashton.

-Co chcesz robić?-usłyszałam Calum'a.

-Pójść do domu.

-A po za tym.-dodał Michael.

-Nic.-znów spojrzałam na telefon.

-Och...No rozchmurz się.-powiedział Ashton uśmiechając się do mnie

Jego uśmiech był tak zaraźliwy,że mnie byłam w stanie się nie uśmiechnąć.

-Tak ciężko było?-zapytał.

-Po pierwsze. Tak. Po drugie to Twoja wina.-powiedziałam patrząc na chłopaka.

-Jak już to moja zasługa.-powiedział.

Spojrzałam na niego uśmiechając się.

Po chwili jednak usłyszeliśmy pukanie do drzwi.

Przepraszam.

To nie było pukanie,to było walenie,tak mocne walenie,że czujesz się,jakby ktoś chciał wyważyć drzwi.

-Boże Święty. Kto się tak dobija o tej godzinie.

Chłopcy podeszli do drzwi.
Ja jednak nie zamierzałam wstawać.
Przecież to nie mój dom.
A więc to na pewno nie do mnie.
Chyba...

-[T.I].-usłyszałam niepewny głos Calum'a.-To chyba do Ciebie.-nie wstając z kanapy odwróciłam głowę.

Chłopcy wyglądali na zaciekawionych i jednocześnie lekko przestraszonych.
Zawahałam się jednak już po chwili wstałam z kanapy.
Podeszłam do chłopaków.
To co zobaczyłam w drzwiach kompletnie mnie zadziwiło.
I...i niesamowicie przeraziło.
W drzwiach były cztery postacie.
Nick,Brand,Dylan i Jassie.

-Tęskniłaś?-zapytał Brand.

Kiwnęłam głową na znak "nie".

-[T.I]?-usłyszałam głos Michael'a-Kto to jest?-zapytał cicho.

Nie odpowiedziałam.
Byłam w za dużym szoku.
Zamknęłam drzwi i zamknęłam je na zamek.

-Nie martw się kochanie. Jeszcze się zobaczymy.-znów powiedział Brand,mój były.

Po chwili usłyszałam jak uciekają.

-[T.I] wszystko dobrze? Jesteś strasznie blada.-usłyszałam Calum'a.

Kiwnęłam głową na znak "tak".
Po chwili jednak już nic nie widziałam.

***01:24***

Od razu po przebudzeniu spojrzałam na zegarek.

W ogóle gdzie ja jestem.

Rozejrzałam się na boki.

Obok mnie stali chłopaki.

Uśmiechali się.

Jednak w ich oczach widziałam troskę i niepokój.

-Co się stało?-zapytałam łapiąc się za głowę,która strasznie mnie bolała.

-Straciłaś przytomność.-wytłumaczył Luke-Jak się czujesz?-dodał.

-Strasznie Was przepraszam.-powiedziałam kompletnie ignorując to co powiedział-Narobiłam Wam zachodu.-spojrzałam na nich przepraszająco.

-Nic się nie stało.-powiedział Calum-Mogłabyś jednak powiedzieć jak się czujesz?-uśmiechną się lekko.

-Głowa mnie boli.-powiedziałam jedynie.

-Pójść po lekarza?-zapytał Mikey.

-Nie. Nie trzeba,dzięki.-podniosłam się do pozycji siedzącej.

Chwilę się zastanowiłam.

No nie!

Od razu spojrzałam na mój nadgarstek.

Na szczęście dalej miałam na sobie bluzę.

Momentalnie spadł mi kamień z serca.

Po chwili mój wzrok przeniósł się na drzwi,które się uchyliły.

Do środka wszedł mężczyzna.

Na oko 50-55 lat.

Z twarzy miły,a głos miał uspokajający.

-Dzień Dobry.-nie do końca.

-Dzień Dobry.-odpowiedziałam.

-Nazywam się William. Jak się Pani czuje?-zapytał.

-Bardzo dobrze.-powiedziałam oczywiście kłamiąc.

Wydawało mi się,że głowa mi za chwilę pęknie.

Brzuch mnie bolał co najmniej jakby mi go ktoś poprzecinał nożem i nawet nie wiem dlaczego.

Praktycznie nie czułam nóg,a ręce tak mnie bolały jak jeszcze nigdy w życiu.

-Na pewno?-spojrzał na mnie.

-Tak.-znów skłamałam.

-Więc proszę mnie wołać w razie czego.-zwrócił się bardziej do chłopaków niż do mnie.

Po chwili lekarz wyszedł,a ja zastanawiałam się co ONI tutaj robili.

Nie zamierzam znów przeżywać tego koszmaru.

Ostatnim razem,gdy mówiłam o tym jak straciłam moich "przyjaciół" nie powiedziałam wszystkiego.

Oni...Oni nie dawali mi spokoju.

Znęcali się nade mną.

Psychicznie i fizycznie.

Zadźganie nożem to był minimalizm.

Na prawdę się ich boję.

Wstałam z łóżka.

Nie zważając na sprzeciwy chłopaków wyszłam z sali.

Podeszłam do lekarza,który przed chwilą był w mojej sali.

-Przepraszam. Proszę Pana?-zapytałam zwracając na siebie uwagę.

-Tak?

-Czy mogłabym opuścić szpital? Czuję się bardzo dobrze.-powiedziałam.

Lekarz spojrzał na chłopaków,którzy w błyskawicznym czasie pojawili się obok mnie.

-Tak myślę,że tak.-powiedział.

Uśmiechnęłam się do niego.

Było strasznie ciężki zważając na ból,który wypełniał teraz całe moje ciało.

Zawróciłam. 

Widziałam,że lekarz rozmawia jeszcze z chłopakami.

Jednak nie za bardzo mnie to obchodziło.

***Calum***

-Posłuchajcie.-odezwał się lekarz,gdy [T.I] odpowiednio od Nas odeszła.-Musicie jej pilnować. Próbowałem dodzwonić się do jej mamy. Nie odebrała. W jej kartach jest zapisane,że często jeździ na delegacje i nie ma jej w domu. Gdyby zasłabła w domu i nie miałaby pomocy sądzę,że mogłaby umrzeć. Mówi,że czuje się dobrze,ale wszyscy doskonale wiemy,że tak nie jest.-powiedział lekarz,a my się zgodziliśmy,było widać,że czuje się okropnie-Będziecie się nią zajmować?-zapytał.

Zajmować.

To dość dziwne.

Poznaliśmy się tak naprawdę wczoraj.

Jednak jest coś w niej,co każe Nam być przy niej i troszczyć się o nią.

-Oczywiście.-powiedzieliśmy razem nie zastanawiając się.

-Dobrze. W takim razie tutaj macie mój numer telefonu.-podał Luke'owi karteczkę-Gdyby coś było nie tak dzwońcie.-powiedział i odszedł.

Nikola♥Bay♥